KOSTA MIĆIĆ (Čajetina 1837 – Beograd 1886); oficir, knežev ađutant
Biografija Koste Mićića objavljena je u Spomenci na proslavu šesdesetogodišnice Kraljeve garde 1838-1898, posvećenoj radu jedinice kraljeve garde u Srbiji.
I u Srpskom biografskom rečniku Matice srpske (knjiga 6, Novi Sad, 2014) objavljena je Mićićeva bografija koja pruža još neke biografske podatke. Kostin otac Ilija bio je činovnik. Kosta je bio oženjen Sofijom, kćerkom Jovana Subašića, trgovca iz Beograda, i imali su sinove: Žarka i Dragutina, oba su bili konjički pukovnici, i Milutina.
Treba pomenuti i vreme Mićićevog postavljenja za kneževog ađutanta. (Ađutanti su oficiri dodeljeni vladaru za obavljanje njihovih ličnih, sekretarskih poslova). Mićić je kod kneza Mihaila Obrenovića bio narednik kneževe garde, a neposredno pošto kneževi ađutanti nisu uspeli da spreče atentat na kneza Mihaila (1868), po povratku maloletnog Milana Obrenovća sa školovanja u Francuskoj, potporučnik Kosta Mićić izabran je, kao jedan od četiiri oficira, za ađutanta kneza Milana. Ađutanti su birani iz redova pouzdanih i uglednih oficira.
MILORAD ŽERAVIČIĆ (Užice 1870 – Užice 1936); sreski načelnik
Kratka i prilično štura biografija Milorada Žerav(i)čića, prvog načelnika Sreza zlatiborskog po okončanju Velikog rata, našla se u Biografskom leksikonu Zlatibora (Čajetina, 2023).
Nove podatke, koji upotpunjuju Žeravičićevu biografiju prikupili smo u Knjizi rođenih užičke crkve za 1870, kao i u Fondu Sreza zlatiborskog 1919-1941 (kutija 103b), koji se čuva u Arhivu Užice.
Milorad Žeravičić, rođen je 10. maja 1870. godine, od oca Vasilija, trgovca, i mati Ružica, iz Užica. Vasilije, rođen u Drežniku 1856. godine, doselio se u Užice, gde se zaposlio kao bojadžija a kasnije se počeo baviti trgovinom.
Službeni list iz 1923. godine, popunjen za potrebe Ministarstva unutrašnjih dela Kraljevine SHS, Milorada V. Žeravičića, poglavara Sreza zlatiborskog, svrstava u državne službenike druge kategorije, prve grupe, 10. stepena. Navodi se da od škole ima dve godine realke (nema svedodžbe), da je kao hranilac služio vojsku mesec dana 1891. godine.
Prvi posao dobio je u oktobru 1903. godin – v.d. pisar Sreza požeškog, da bi od 1905. do 1912. radio kao policijski pisar u moravičkom, žičkom, jadarskom i kosaničkom srezu. Godine 1912. postavljen je za načelnika II klase Sreza donjo-debarskog, naredne godine Sreza kačaničkog, a ubrzo po obrazovanju Sreza dreničkog postaje njegov načelnik. Na poziciji načelnika Sreza zlatiborskog bio je od 1. oktobra 1919. do decembra 1928. godine, kada je za poglavara istog sreza postavljen Spasoje Sinđelić, dotadašnji pisar Užičkog prvostepenog suda.
Milorad Žeravičić je ostavio zapažen trag tokom preko devet godina provedenih na čelu Zlatiborskog sreza. Pored rekonstrukcije vodovoda, obnavljanja česmi, pošumljavanja goleti, u vreme njegovog mandata Zlatiborski srez je dobio meteorološku stanicu, voćni rasadnik, prvu ambulantu, rekonstruisan put Užice – Kraljeva voda uz opravku još preko 20 sreskih puteva… Doprineo je razvoju turizma kroz izgradnju smeštajnih kapaciteta na Palisadu, Ribnici, Oku, ali i poboljšanjem kvaliteta usluga turističkih objekata. Bio je poglavar sreza kada je Čajetina proglašena za varošicu (1928).
Žeravičić je odlikovan Ordenom Sv. Save V reda, o čemu u njegovom dosijeu stoji: „Kraljevim ukazom od 25.10.1923, na predlog ministra prosvete, odlikovan je Ordenom Sv. Save V reda: kao načelnik sreza dreničkog prilikom naše evakuacije 1915. godine jedan deo našeg Narodnog muzeja koji je bio iz Beograda prenešen u K. Mitrovicu zakopao sa važnim stvarima u manastirskoj bašti manastira Devič, i po povratku sa Soluna zakopane stvari na istom mestu našao, izvadio iz zemlje i kako teba ispravno predao.“
Milorad Žeravičić bio je oženjen Darinkom, dobili su kćerku Višnju (1923) i sina Milana (1924).
Po penzionisanju Milorad se sa porodicom preselio u Užice. Bio je aktivan u humanitarnim i nacionalnim organizacijama.
Sahranjen je na groblju Dovarje.
